zaterdag 14 oktober 2017

Een liberaal-theologische verdediging van het Nederlandse recht

Inleiding

Telkens als er een verschrikkelijke misdaad wordt gepleegd staat met name rechts Nederland op z’n achterste benen te eisen dat de dader nooit meer vrijkomt (als die dader al niet een gruwelijke marteldood moet sterven) en als het een recidivist betreft is de woede en onbegrip over ons rechtssysteem helemaal niet meer te peilen (‘welke idiote rechter heeft deze man ooit vrijgelaten?’). Al zal iedereen de emotie van woede begrijpen heeft rechts kennelijk veel moeite om de zaken rationeel in plaats van emotioneel te bekijken want ons rechtssysteem zit beslist rationeel, doordacht en deugdelijk in elkaar. Ik denk dat links hier gelijk heeft als het spreekt over de ‘onderbuikgevoelens’ van rechts. Sterker, rechts lijkt op het gebied van rechtspraak veel meer te neigen naar het islamitisch recht dan naar het christelijk-seculier recht, zodat het in die zin wonderlijk is dat juist rechts zo’n weerzin heeft tegen de islam. Maar het helpt niet om de rechtse geluiden alleen maar af te keuren: het is denk ik sowieso hoog tijd geworden dat het bestaande ‘softe’ rechtssysteem eens wordt uitgelegd en zelfs verdedigd welke taak ik hier op me neem (uiteraard op mijn – filosofische – manier die aldus heel wat dieper zal gaan dan de juridisch-politieke discussies die momenteel volop worden gevoerd). Daarbij zal ik overigens ook linkse opvattingen bekritiseren wanneer ik een draai maak van het recht naar de biologie (om van daaruit weer terug te keren naar het recht). Bovenal zal ik laten zien hoe het huidige, liberale rechtssysteem voortkomt uit onze joods-christelijk-humanistische traditie en waarom die traditie in ere moet worden gehouden met – jawel – als consequentie dat zelfs de ergste misdadigers een tweede kans verdienen.


zaterdag 23 september 2017

Een verdediging van het liberalisme tegen Dennis Bos en Antifa

Dennis Bos verdedigt als expert van radicaal-links zijn studieobject Antifa op allerlei platformen. Laatstelijk deed hij dat in Nieuwsuur hetgeen veel verontwaardiging gaf. Nu weet Dennis Bos ook wel dat zijn verdediging van Antifa en andere radicaal-linkse groepen controversieel want antiliberaal is: vooraf merkte hij dan ook op dat weliswaar volgens het liberalisme al het geweld, ongeacht of dat van de rechter- of linkerzijde komt, even onwenselijk is. Vervolgens gaf hij twee beweegredenen van Antifa om toch geweld te gebruiken (en daarmee impliciet het liberalisme te verwerpen): om te voorkomen dat extreem-rechts aan de macht komt (door te voorkomen dat extreem-rechts zich kan organiseren) en dan opnieuw een genocide pleegt en bij wijze van zelfverdediging tegen het reeds bestaande geweld van extreem-rechts tegen bv. moslims.

donderdag 31 augustus 2017

Tegenartikel tegen 'Baudet is een nazi'

De uitdrukking ‘linkse hobby’ is genoegzaam bekend: Wilders gebruikte ‘m om zaken als kunstsubsidie te bekritiseren. De grootste linkse hobby is volgens mij het speuren naar overeenkomsten tussen gehate (rechtse) politieke tegenstanders met de nazi’s om bij elke overeenkomst triomfantelijk te roepen dat de rechtse tegenstander is ‘ontmaskerd’ als nazi. En blijkbaar is dan de discussie ‘gewonnen’. Waardoor dat einde van de discussie dan precies wordt bewerkstelligd blijft echter altijd onopgehelderd: heeft men er vertrouwen in dat de achterban van de rechtse politicus zich van hem zal afkeren, nu deze is ontmaskerd als nazi, of heeft men er vertrouwen in dat er wel een Volkert zal opstaan die zal afrekenen met deze ‘nazi’? In de praktijk stopt de discussie natuurlijk niet, maar nu de rechtse politicus is ontmaskerd als nazi wordt wel de hele linkse achterban impliciet opgeroepen om alle discussie te staken en de nazi en zijn achterban voortaan alleen nog maar vuil aan te kijken en – als men op Twitter zit – alle sympathisanten van de nazi onmiddellijk te blocken. Met een nazi en z’n aanhang wil men als superieur ‘Gutmensch’ immers niets te maken hebben.

donderdag 29 juni 2017

Waarom de echte christenen van D66 geen regering zouden moeten vormen met de duivelaanbidders van de ChristenUnie


Inleiding

Met betrekking tot de coalitiebesprekingen tussen het ‘motorblok’ (VVD, CDA en D66) en de ChristenUnie gaat het in de media slechts over de medisch-ethische kwesties als eventuele struikelblok en meer in het bijzonder over wat het ‘progressieve’ D66 op dit punt allemaal zou willen – verruiming euthanasie, onderzoek met embryo’s e.d. – en dat bij de ‘conservatieve’ ChristenUnie op bezwaren zal stuiten en is er opvallenderwijs geen aandacht voor wat de ChristenUnie in zedelijk-reactionaire zin allemaal wil – simpel gezegd is dat het volledig terugdraaien van de seksuele revolutie – zodat het ook een raadsel is in hoeverre D66 dat op zijn beurt zal gaan blokkeren. Ik denk echter dat wat de ChristenUnie allemaal wil terugdraaien meer discussie verdient dan wat D66 wil bij wijze van vooruitgang, want is het niet vooral een brede maatschappelijke discussie waard of we de seksuele revolutie geruisloos moeten laten afvoeren? En wie zijn hier eigenlijk de echte christenen? Ik heb wat ik hier ga zeggen al vaker gezegd in artikeltjes en/of tweets een of andere vorm, maar nu de ChristenUnie in de regering dreigt te komen en hooguit D66 dwars gaat liggen, wil ik nogmaals uiteenzetten waarom ik denk dat de gangbare ‘framing’ van dit conflict – christenen (ChristenUnie) vs. seculieren (D66) – op z’n minst misleidend is. Op basis van de inzichten van onder meer Nietzsche en Girard geloof ik dat je kunt stellen dat juist D66 de ware christenen zijn en de ChristenUnie fundamenteel antichristelijk in zijn vermenging van moraal en politiek.

zaterdag 20 mei 2017

Mijn feministische heldin: Simone de Beauvoir (toen het feminisme nog een serieus te nemen stroming was)

Feminisme kent verschillende golven en vormen. Kort door de bocht kan men denk ik de volgende bewegingen en opvattingen onderscheiden.

Vanaf het einde van de 19de eeuw kwam de eerste feministische golf op bij wijze van de in wezen liberale eis dat mannen en vrouwen gelijke rechten moeten krijgen, resulterend in met name de uitbreiding van het kiesrecht zodat ook vrouwen mogen stemmen en gekozen kunnen worden in politieke functies. Vrijwel iedereen in het Westen onderschrijft inmiddels deze vrouwenemancipatie: hooguit religieuze fanatici verzetten zich ertegen, zoals in Nederland de SGP nog een beetje, en precies hier ligt ook een grote zorg van velen met betrekking tot de groeiende invloed van de islam in het Westen. 

vrijdag 28 april 2017

Casanova, Don Juan en de femme fatale (een decadent relaas over seksuele roofdieren)

“In my study of communist societies, I came to the conclusion that the purpose of communist propaganda was not to persuade or convince, not to inform, but to humiliate; and therefore, the less it corresponded to reality the better. When people are forced to remain silent when they are being told the most obvious lies, or even worse when they are forced to repeat the lies themselves, they lose once and for all their sense of probity. To assent to obvious lies is...in some small way to become evil oneself. One's standing to resist anything is thus eroded, and even destroyed. A society of emasculated liars is easy to control. I think if you examine political correctness, it has the same effect and is intended to.” (Theodore Dalrymple)

Inleiding

Nergens liggen de leugens er zo dik bovenop en daarmee is nergens de totalitaire dwang zo sterk als in de linkse subdiscipline van het (gelijkheids)feminisme.  

vrijdag 21 april 2017

De terroristische rechtvaardiging van terreur

Terreuraanslagen door moslims beheersen al een tijdje het nieuws in het Westen. Maar met het fenomeen van terrorisme zijn we langer vertrouwd, nu terrorisme in wezen bijna een typisch Westerse traditie is: alleen werden ze voorheen vooral door anarchisten en andere extreem-linkse groeperingen gepleegd. Toch denk ik dat de mind set van een moslimterrorist en een anarchist voor een groot deel dezelfde is (de moslimterroristen plaatsen zich aldus ironisch genoeg in een Westerse traditie met hun anti-Westerse aanslagen en omgekeerd leerde bv. de RAF de kneepjes van het vak door in de leer te gaan bij Palestijnse terroristen zodat er een duidelijke verbinding tussen beide groepen bestaat), zodat het interessant is om die algemene terroristische mind set eens nadere aandacht te schenken: wat motiveert de terrorist en wat denkt hij met terreur te bereiken? Het is makkelijk en sowieso politiek correct om niet verder te gaan dan de primaire gevoelens van afschuw, maar als filosoof/intellectueel wil ik graag de ander, inclusief de terrorist, begrijpen, te meer nu ik het idee heb dat er überhaupt weinig wordt nagedacht over wat terroristen drijft – zelfs niet in de huidige golf van terroristisch geweld – en dat veel van wat er wel wordt gedacht op misvattingen berust.

zondag 2 april 2017

Een cultuurrelativistische beschouwing van ‘islamofobie’

Inleiding

Velen vatten de Europese weerzin tegen de islam op als een vorm van xenofobie of racisme. Vaak zijn het zelfs (zelfverklaarde) intellectuelen die daarmee mijns inziens hun intellectueel faillissement laten zien want deze ‘analyse’ is zo plat als een dubbeltje en onjuist bovendien. De opvatting van islamofobie als xenofobie of racisme getuigt in feite van een totaal gebrek aan analyse. Nu is er – in een soort Nietzscheaanse traditie – wel een racistisch argument te maken dat weerzin tegen de islam het symptoom van een heimelijke xenofobie of racisme is, maar dat argument vind je juist weer nooit ergens terug. Ik zal dat argument hier ontwikkelen.

zaterdag 25 februari 2017

De Zweedse verkrachtingsgolf

Al jaren spreken de rechtse media over een verkrachtingsgolf in Zweden die zijn oorzaak zou hebben in de moslimimmigratie. Naar aanleiding van Trump’s obscure opmerking over Zweden waar iets aan de hand zou zijn, zien we linkse media nu opeens die vermeende Zweedse verkrachtingsgolf door immigranten ‘debunken’ als ‘fake news’. Er zou helemaal geen verkrachtingsgolf zijn, maar de stijging in de cijfers zou moeten worden verklaard omdat in het ‘feministische’ Zweden “de definitie van seksueel geweld is dankzij een nieuwe wet verruimd en vrouwen worden aangespoord aangifte te doen”.

zondag 12 februari 2017

Reactie op mijn nieuwe bans (en is filosoferen hetzelfde als trollen?)

De laatste tijd heb ik niet meer veel aandacht aan Twitter of deze blog gegeven, omdat ik ervoor in de plaats reacties leverde eerst op de site van historicus Jona Lendering (https://mainzerbeobachter.com/) en daarna op Sargasso (waar Jona ook een auteur is). Inmiddels ben ik op beide sites geband waarbij Sargasso als reden heeft opgegeven dat ik een ‘trol’ ben. Nu is dat ‘trol’-ding voor mij nog altijd een wat onduidelijk begrip. Maar voor ik daar iets over zeg, eerst iets over mijn ervaringen op die twee – erg linkse – websites en hoe mijn pessimisme over de toekomst is gegroeid. Wat ik interessant vond aan Jona Lendering en Sargasso is dat we hier te maken hebben met zogenaamde intellectuelen, in ieder geval academici, aan de (uiterst) linkse kant van het politieke spectrum die als zodanig de elite van Nederland vertegenwoordigen. Ik hoopte met hen de dialoog te kunnen voeren om zodoende uit de impasse c.q. polarisatie tussen elite en volk/populisten te kunnen komen. Maar ik werd teleurgesteld.